6 Ocak 2015 Salı

Bu Yazının Konusu Çok



Evet başlıktan da anlayacağınız üzere bu yazının konusu çok. Bu yazı içimden nasıl geliyorsa öyle ulaşacak sizlere. Kalbimden kalbinize bir yolculukta diyebiliriz.

İnstagramda bir dönem takip ettiğim daha sonra takipten çıkardığım ancak takip ettiğim başka hesaplarda bu ara ismini çok duyunca nedenini merak edip hesabına baktım ve gördüm ki  
http://www.benonunblogu.com/ adresinin sahibi Beno Hanım lenfoma hastalığına yakalanmış. Üzüldüm.Dudağımdan dua döküldü okur okumaz. Sonra düşündüm hayat ne kadar boş ve bizler sadece o boşluğun içinde kaybolmaya mahkumuz.Kendi hesabının altına da yorum yazabilirdim ama istedim ki buraya yazıp herkesle paylaşayım ve daha fazla dua almasına vesile olayım. Allah şifalar versin Beno Hanım. Misafirinizi en kısa sürede yolculamanız dileğiyle sevgiler gönderiyorum.




Daha önce size bahsetmiş olduğum 
http://www.balkopugutasarim.com/ adresi bir sosyal sorumluluk projesi yürütüyor bu sıralar. Sakarya da köy anaokulunda görev yapan bir öğretmen arkadaşımız daha önce birçok ünlüyle irtibata geçmeye çalışsa da bütün çabaları sonuçsuz kalmış ve son olarak Merve Gizem'e ulaşmaya karar vermiş. Gizem de bu habere duyarsız kalmayarak oyuncak ve kıyafet toplamak için bir proje başlatmış. Projenin detayları için 
adresine bakabilirsiniz. Ben eksik veya yanlış bilgi vermek istemem. Bu yüzden sizi konunun muhatabına yönlendirmek en doğrusu. Unutmayın verdikçe daha çok çoğalır insan.

Bu sıra ölüm haberleri geliyor kulağıma hep yakın çevremden. Herkes gibi 'Allah rahmet eylesin.' derken dilim, aklım takılıyor kendi hayatıma. Çünkü ilk paragrafta dediğim gibi boşa yaşıyoruz ve doldurmak için hiçbir girişimimiz yok. Vermişiz kendimizi bu dünyanın telaşına, ötesini düşündüğümüz yok. Dilde herkesten daha dindarız ama kalpte kendimizden bile haberimiz yok. Ne duaya varıyor kalbimiz ne umuda gidiyor yolumuz. Rabb ' dan uzaklaştıkça hep hüsrana varıyor yolumuz. Durup düşününce cennet kalp temizliğiyle kazanılmıyor. Nasıl ki bu dünyada ki kazanımlarımız için çalışmak zorundayız öyleyse ötesi içinde çalışmalıyız.

Bu son paragrafı kendime yazdım aslında. Sesli bir düşünüşte diyebiliriz. Sadece bir iç döküş ve çağrı. Kendime çağrı. Belki paylaşanlar vardır aynı duyguları farklı yerlerde farklı kalplerde.

Bugün kalbimden geçenler bunlardı, yazmadan edemedim.Paylaşmak istedim hepinizle. Sevgiler ...
Neslihan KILIÇ

0 yorum:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Kalbe Takılanlar Copyright © 2012 Design by Balköpüğü Tasarım Blogger Temaları