27 Şubat 2012 Pazartesi

Kendini Sorgulamak ve Benlik

      İnsan olmak neden bu kadar zor?İnsan olmak ne demektir?İnsanlık hep bizde kalmak zorunda mı?Neden insanlar bu kadar fesat?Bu aralar kafamda bu sorularla dolaşıyorum.Kendi kendime sorup kendi kendime cevaplıyorum.

     İnsan olmanın erdemlerinden bu kadar uzak olmak zoruma gidiyor.İnsanlığın dibe vurmaya doğru hızla gittiğini görmek canımı yakıyor.Evet bende sizin gibi inanıyorum ki her dibe vuruşun bir zirvessi vardır.Ama bizim zaten var olan,inandığımız onlarca güzellikte değerlerimiz varken onları bulmak için neden önce kaybetme yolunu seçiyoruz bunu anlamıyorum işte ben.Var olanı korumak kaybetmekten daha kolay değil mi oysa.

     Ey insanoğlu dur ve bak nereye doğru gittiğine.İnsani olan bütün değerlerimiz saflık,enayilik adıyla aşağılanır olmuş.Ne zaman zirveye çıkacaksın.Silkelen!Kendine gel hadi.Dünya bir sinema filmi gibi sona erdiğinde mi yoksa kendi kıyametin koptuğunda mı fark edeceksin insan olmanın iki hecelik bir kelimeden ibaret olmadığını.İnsan olmanın erdemi kendin içip yaşadığın ömürle mi ölçülür yoksa kendin için yaşadığın sürenin bir kısmını diğer yaradılmışlar için kullanman mıdır bu ölçü.

      Karşındaki insanın kötülüğünü istemek çok basitçe bir davranış değil mi?Yakıştırabiliyor musun sen bunu kendine?Çok yazık.Nasıl olur da böyle bir acizliği kabullenebilirsin.Kalbine dön ve kendini bul.Karşına çıkan gerçekten sen misin?Hiç sanmıyorum.Çünkü her insan özünde iyilik ile doğar.Eğer ki sen özünü kaybettiysen işte orada kendine düşmanlığın başlıyor esasında.

     Kendine düşmanlık?Evet ta kendisi.Çünkü bir başkası için ne düşünüyorsak aslında o bizim kalbimizdir.Senin için iyilik düşünürsem bu benim iyiliğim keza yine senin kötülüğünü istersem bu benim kötülüğüm olur.Çünkü düşünen,söyleyen,hisseden ben değil miyim?Evet.E o zaman bunu nasıl görmezsin.Kendini görmeden bir başkasını görebileceğin yalanına kalbini nasıl inandırırsın?Kendine yaptığın en büyük haksızlık bu değil midir yaşadığın sürece.

     Hadi dön kalbine.Bul kendini.Bu sen değilsin.Bu sen olmamalısın.Hayır.Hayatı suçlama.Çünkü hayat dediğin şeyi yaşayan ve biçimlendiren de yine sensin.Yaradan önüne sayısız seçenekler sunuyor ve yanlışı doğruyu sana anlatıyor.Ama sen doğruyu görmezden geip elinin tersiyle bir kenara koyar,yanlışı seçip ona dört elle sarılırsan sonucuna da yine kendin katlanmak zorunda değil misin?Yine iş sende bitiyor.Bütün yolların sonunda sen çıkıyorsun.Çünkü en nihayetinde yaşadıklarından sadece sen sorumlusun bir başkası değil.

       Bak işte eninde sonunda her şeyin sebebi ben veya sen olmuyor muyuz?Neden?E her şey bizde başlayıp bizde bitmiyor mu?Her yerde önce kendinizi düşünün diye bağırmıyor mu insanlar?Peki biz önce ben derken aynı zamanda 'neden önce ben' diye sorgularsak fena mı olur?Önce ben diyebilmek her şeyin öncelikle kendinde bittiğini kabul etmektir ve öyle olmalıdır da.Çünkü önce biz isteyeceğiz,uygulayacağız ki bunu tüm insanlığa yayabilelim.

Unutmayalım ki ancak ve ancak ben istersem dünya değişir ve her şey benimle başlar.Kalbimle.

N.K.

0 yorum:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Kalbe Takılanlar Copyright © 2012 Design by Balköpüğü Tasarım Blogger Temaları