12 Aralık 2011 Pazartesi

Bir Devir Kapandı Gidişinle 2


Şehrine ayak bastığım ilk gün mezar taşın karşıladı beni. Yüzü öylesine soğuktu ki ölümün. Diyecek bir söz kalmıyordu gidişinin ardından .  Görünce seni böyle yatarken, bir hüzün kaplıyor içimi. Anlıyorum ki;

                       Dilimdeki duamsın artık!

Bak geldim yanına. Evine olmasa bile şehrine geldim. Elini uzatsan dokunacaksın. Ama yok. Sensizken değil evin, bu şehir bile yabancı.

Adımımı attığım her sokak ,  ziyaret ettiğim her ev, baktığım her yer buz gibi sanki. Bilirim ki her taşta senin izin var her sokakta…Senin gezdiğin sokaklarda yokluğunun ağırlığıyla ezilerek yürüyorum.Gel gör ki ; bu saatten sonra değil evine gitmek sokağına gitmek bile bir zulüm.

Gülüşlerimin,mutluluğumun ardına sakladım seni.Senin bile haberin olmadan.Sen benim kanayan yaramsın hiç bilmesende…

Evini anlatıyorlar. Sana ait hiçbir şey kalmamış.Ya dağıtılmış ya da tozlu raflara kaldırılmış anılar.Yeni anılara ev sahipliği yapıyor her köşesi sen kokan o ev.

Gittin!Tüm kapıları kapattın suratımıza.Gitme demeye bile fırsat bulamadık.Bütün o ‘Hazır olun!’ lara karşı kim hazırdır ki ölüme ya da kim yakıştırırdı ki sana ölümü?

Unutma ne kadar yaşarsan yaşa her ölüm erken ölümdür ve sonrasında yapılan her dua sanadır.Yapacak çok işimiz,görecek çok günümüz vardı.Hepsi yarım kaldı sözlerde.

Ne denir ki ötesinde.Her insan kendi tarihini yazar ve her insan kendi tarihini yaşar.Sen de kendi tarihinin sessiz kahramanıydın. Gittin!Bıraktığın her şey yarım kaldı.Kendi devrinin  de kapılarını kapattın giderken.Devamı yok senden sonra.Sana ait ne varsa hepsi bıraktığın gibi kalacak sonsuzlukta.Tıpkı bıraktığın gibi yarım…
N.K.

0 yorum:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Kalbe Takılanlar Copyright © 2012 Design by Balköpüğü Tasarım Blogger Temaları